Hoe eenzaam zit zij neer, die stad, eens zo dichtbevolkt! Als een weduwe is zij geworden, zij die groot was onder de heidenvolken. Een vorstin onder de gewesten is verplicht tot herendienst.

Zij weent onophoudelijk in de nacht, beth en haar tranen stromen over haar wangen. Zij heeft geen trooster onder al haar minnaars. Al haar vrienden hebben trouweloos met haar gehandeld; ze zijn haar tot vijanden geworden.

Juda is in ballingschap gegaan vanwege de ellende gimel en vanwege de vele slavenarbeid. Z j woont onder de heidenvolken, zij vindt geen rust; al haar vervolgers halen haar in tussen de nauwe doorgangen.

De wegen van Sion treuren, ze zijn zonder feestgangers. Al haar poorten zijn verwoest; haar priesters zuchten. Haar jonge vrouwen zijn bedroefd, en zijzelf bitter is het haar.

Haar tegenstanders zijn aan het hoofd komen te staan, he haar vijanden zijn gerust. Want de HEERE heeft haar bedroefd om haar talrijke overtredingen. Haar kleine kinderen zijn in gevangenschap gegaan, voor de tegenstander uit.

Uit de dochter van Sion trok al haar pracht weg. Haar vorsten zijn als herten geworden die geen weide vinden: krachteloos gingen zij voor de vervolger uit.

Jeruzalem denkt in de dagen van haar ellende en haar ontheemding, aan al haar kostbaarheden die zij in de dagen van weleer bezat, toen haar volk in de hand van de tegenstander viel en zij geen helper had, de tegenstanders haar zagen en lachten om haar ondergang.

Zwaar heeft Jeruzalem gezondigd; daarom is zij tot een afgezonderde vrouw geworden. Allen die haar eerden, verachten haar, want zij hebben haar naaktheid gezien. Ja, zij, zij zucht en zij heeft zich naar achteren toe omgekeerd.

Haar onreinheid kleeft aan haar zomen; teth zij heeft niet gedacht aan haar einde. Wonderbaarlijk diep is zij gezonken, zij heeft geen trooster. Zie, HEERE, mijn ellende, want de vijand maakt zich groot.

De tegenstander heeft zijn hand uitgespreid jod over al haar kostbaarheden; immers, zij heeft heidenvolken zien binnengaan in haar heiligdom, van wie U geboden had dat zij niet mogen komen in Uw gemeente.

Heel haar bevolking zucht op zoek naar brood. Zij hebben hun kostbaarheden gegeven voor voedsel, om hun ziel te verkwikken. Zie, HEERE, en aanschouw, hoe veracht ik geworden ben!

Raakt het u allen niet, voorbijgangers? Aanschouw en zie of er leed is als mijn leed, dat mij is aangedaan, waarmee de HEERE mij bedroefd heeft op de dag van Zijn brandende toorn.

Hoe is het goud donker geworden, het goede, fijne goud veranderd! De stenen van het heiligdom liggen in het rond op de hoeken van alle straten!

Denk, HEERE, aan wat er met ons gebeurd is, aanschouw en zie onze smaad!

Ons erfelijk bezit is vervallen aan vreemden, onze huizen aan buitenlanders.

Wij zijn wezen zonder vader, onze moeders zijn als weduwen.

Ons water drinken wij voor geld; ons hout komt tot ons voor een prijs.

Wij worden op onze nek gezeten; wij zijn doodmoe, maar rust gunt men ons niet!

Egypte hebben wij de hand gegeven en Assyrië, om met brood verzadigd te worden.

Onze vaderen hebben gezondigd; zij zijn er niet meer, en wij dragen hun ongerechtigheden.

Knechten heersen over ons; er is niemand die ons aan hun hand ontrukt!

Met levensgevaar moeten wij ons brood halen vanwege het zwaard van de woestijn.

Onze huid gloeit als een oven vanwege het woeden van de honger!

In Sion hebben zij vrouwen verkracht, in de steden van Juda jonge vrouwen.

Vorsten zijn door hun hand opgehangen, de oudsten werd geen eer bewezen.

Jongemannen torsen de molensteen, jongens struikelen onder de houtlast.

De oudsten ontbreken bij de poort, jongemannen staken hun snarenspel.

De vreugde van ons hart is opgehouden, onze reidans is in rouw veranderd.

Gevallen is de kroon van ons hoofd! Wee toch ons, dat wij zo gezondigd hebben!

Hierom is ons hart ziek, om deze dingen zijn onze ogen verduisterd:

vanwege de berg Sion, die een woestenij is, waar vossen op lopen.

U, HEERE, zetelt voor eeuwig! Uw troon is van generatie op generatie!

Waarom zou U ons voor altijd vergeten, zou U ons zo lange tijd verlaten?

HEERE, bekeer ons tot U, dan zullen wij bekeerd zijn! Vernieuw onze dagen als vanouds.

Want zou U ons geheel en al verwerpen? Zou U zozeer op ons vertoornd zijn?